Σοκάρει η ομολογία μιας Ελβετίδας: “Μισώ τους Έλληνες διότι…”



Στο βιβλίο με τίτλο «Σκυλάνθρωποι» καταγράφεται η αφήγηση μιας Ελβετίδας που επιχειρεί να ερμηνεύσει με ενδιαφέροντα τρόπο την άσχημη συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στους Έλληνες.

H Ελβετίδα αφηγείται: «Τα ζώα δεν συγχωρούν ποτέ στον άνθρωπο τη βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουν ότι αυτή η βελτίωση τ’ απομακρύνει από τη φύση τους. και όποτε δίνεται η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται».

«Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει μ’ εμάς τους Ευρωπαίους και τους Έλληνες!

Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες»!

Και τεκμηριώνει την άποψή της λέγοντας ότι στα γυμνασιακά της χρόνια ένιωθε «ψυχικά καταπιεσμένη» γιατί «Οι Σοφοί μας Δάσκαλοι δεν μας δίδαξαν τίποτα που να μην το είχαν ήδη Ανακαλύψει, Εξηγήσει, να μην να μην το είχαν Τεκμηριώσει, να μην το είχαν Τελειοποιήσει οι Αρχαίοι Έλληνες»!

Κι αν κάποτε ανέφεραν κανένα άλλον συγγενή της Γνώσης και της Σοφίας, που δεν ήταν Έλληνας, στο τέλος πάντα κατέληγαν ότι η Γνώση του και η Σοφία του ήταν βασισμένη επάνω στη Σοφία κάποιου Έλληνα Φιλόσοφου!

Σιγά σιγά ένιωθα πως οι Γνώσεις μου, οι Σκέψεις μου, τα Αισθήματά μου, η Προσωπικότητά μου, ο Κόσμος μου, η Ύπαρξή μου ως το πιο έσχατο κύτταρο μου ήταν όλα επηρεασμένα, ήταν ταγμένα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Η Φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων»!

«Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική.

Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ’ την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη!

Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ’ απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από ‘δω, Στέφανος ο Αθηναίος από ‘κει. Δεν μπορούσα ν’ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία.

Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρω μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο τω ν θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες.

Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χυμάμε, τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε.

Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε είμαστε ζώα μ’ όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα! Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε.

Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης!

Δεν θα βρεις και δεν θα φανταστείς συνδυασμό και εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε! . η ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε.

Ο σύγχρονος πολιτισμένος  άνθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος. Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικανό, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο Ελληνισμός γιατί θεωρούν ότι τους αφαιρούμε Σεβασμό και Κύρος!

Για αυτό παρόλο που τους μισώ, γιατί δεν προέρχομαι από τη φυλή τους, δεν μπορώ να μη τους θαυμάζω και να μη τους σέβομαι και θα συνεχίσω να Μελετάω τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Περικλή όσο θα ζω, διδάσκοντας στα παιδιά μου τη Δύναμη της Σοφίας τους και την επιρροή της στη Ζωή μας και στην Ευτυχία μας!»

Σοκάρει η ομολογία μιας Ελβετίδας: “Μισώ τους Έλληνες διότι…” Σοκάρει η ομολογία μιας Ελβετίδας: “Μισώ τους Έλληνες διότι…” Reviewed by pistepseto.net on 8:26:00 μ.μ. Rating: 5

5 σχόλια

  1. Το εν λόγω άρθρο έχει αποδειχτεί ως φάρσα, βλ. ellinikahoaxes.gr/2014/05/28/καταρρίπτεται-η-ελβετίδα-που-γράφει-β/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ.ΑΝ ΤΑ ΕΓΡΑΨΕ Η ΙΔΙΑ, Η ΑΝ ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΠΥ ΡΑΙΤ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΙΛΛΕΡ.ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΑ ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ......ΣΑΣ ΜΙΣΩ ΕΛΛΗΝΕΣ ...ΚΤΛ......ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΧΟΑΞ...

      Διαγραφή
    2. Η Ελβετία μεγάλωσε κατά το πέρας αιώνων από διαφορετικά εδάφη (πόλεις και κράτη*) στη χώρα που είναι σήμερα. Στο πέρας του χρόνου μετατράπηκε από μία χαλαρή ένωση κρατών - αυτόνομων καντονιών σε μία μοντέρνα ομοσπονδία.

      Η προέλευση της ελβετικής συνομοσπονδίας

      Ήδη από νωρίς αποικήθηκαν κομμάτια της σημερινής Ελβετίας. Πιο γνωστή είναι η κέλτικη κουλτούρα. Οι γνωστότεροι Κέλτες, οι Helvetier, έδωσαν αργότερο στην "Ελβετική Συνομοσπονδία" το όνομά της. Το 1 μ.Χ. προσαρτήθηκε η περιοχή αυτή από τη Ρώμη. Στα δυτικά αποικήθηκε τότε από λαούς από τη Βουργουνδία και στα ανατολικά από Αλεμάνους. Οι μεν συγχωνεύθηκαν γρήγορα με το ρωμαϊκό λαό (Ρωμαϊκή Ελβετία), ενώ οι άλλοι κράτησαν τη γλώσσα τους (Γερμανική Ελβετία).

      Από το 536 συνδεδεμένη με τη φράγκικη αυτοκρατορία, πέρασε η Ελβετία κατά την πτώση της πρώτης στο βασίλειο της Βουργουνδίας (888) και εισήλθε μαζί του στην Άγια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1032). Στα μέσα του 13ου αιώνα ανέλαβαν οι Αψβούργοι τον έλεγχο της κεντρικής και ανατολικής Ελβετίας. Οι αγρότες στράφηκαν εναντίων αυτής της κίνησης και ζήτησαν από τον αυτοκράτορα να εξαιρεθούν.

      Αλλά η εκλογή του Rudolfs von Habsburg (1273) εξαφάνισε αυτές τις ελπίδες. Με το θάνατο του Rudolf ένωσαν το 1291 με "Παντοτινό Δεσμό" τις δυνάμεις τους οι τρείς πόλεις της λίμνης της Λουκέρνης Schwyz, Uri και Unterwalden προς διασφάλιση των ελευθεριών τους και υποχρεώθηκαν μεταξύ τους σε αλληλοβοήθεια (Ο όρκος του Rütli (1) και η ρήψη στο μήλο στον "Γουλιέλμο Τέλο" του Schiller, ανήκουν στο θρύλο). Αυτή ήταν η αρχή της Ελβετικής συνομοσπονδίας.


      Εδραίωση και ισότητα της Συνομοσπονδίας (1291-1513)

      οι κεντροελβετοί αγρότες ενεπλάκησαν κατά τη διάρκεια του χρόνου σε μία σειρά από πολέμους. 'Ηθελαν να επιβάλλουν στους φεουδάρχες τη δική τους νέα τάξη και να επεκτείνουν την ένωση σε άλλες κοιλάδες και πόλεις. Έτσι ενώθηκαν αρχικά η Λουκέρνη (1332), Ζυρίχη (1351) Glarus και Zug (1352) και τελικά η Bern (1353) με τα τρία καντόνια και σχημάτισαν την ένωση των οκτώ καντονιών.

      Αργότερα εισήλθαν τα Solothurn και Freiburg στη συνομοσπονδία, η οποία κέρδισε από τον Αυτοκράτορα Maximilian μέσω της Συνθήκης της Βασιλείας (1499) την ανεξαρτησία της. Αφότου εισήλθαν η Βασιλεία, το Schaffhausen (1501) και τότε το Appenzell (1513) στη συνομοσπονδία, μετρούσε η τελευταία 13 καντόνια.

      Από τη Μεταρρύθμιση μέχρι τα Συνθήκες της Βεστφαλίας (1513-1648)

      Η μεταρρύθμιση και οι επιδράσεις της (1) απειλούσαν σοβαρά την ενότητα της συνομοσπονδίας: Εισήχθει από τον Ulrich Zwingli το 1519 στη Ζυρίχη και οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των ορεινών καντονιών Uri, Schwyz, Unterwalden, Luzern, Zug), του Freiburg και του Solothurn που παρέμειναν ρωμαιοκαθολικά και των υπόλοιπων καντονιών που έγιναν προτεσταντικά. Οι καθολικοί νίκησαν του προτεστάντες το 1521 στη μάχη του Kappel, όπου και έπεσε ο Zwingli.

      Επήλθε ηρεμία μεταξύ των θρηκευτικών κοινοτήτων στα επτά καθολικά, τέσσερα μεταρρυθμισμένα και δύο ανάμεικτα καντόνια. Υπό την επιρροή του Johannes Calvin (από το 1536) έγινε η Γενεύη το κέντρο του προτεσταντισμού. Παρά τις εσωτερικές τριβές διατήρησε η συνομοσπονδία την πολιτική της ενότητα. Οι συνθήκες της Βεστφαλίας αναγνώρισαν την πλήρη ανεξαρτησία της.
      Aς μα πει κατι για την ιστορια του λαου της η εν λογο Κυρια αν μπορει να επικαλεστει ετσι που παρα μονο μια χωρα κατακτητων και μπερδεμενων ανθρωπων ειναι η Ελβετια.Τα φωτα στραβαδια ολα σας προηλθαν μονο απο την αρχαια Ελλαδα και θα διαβαζετε για πολλα-πολλα χρονια ακομα και εσεις και τα παιδια σας την ιστορια και τον πολιτισμο των Ελληνων.ΣΤΡΑΒΑΔΙΑ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΗΤΕ ΚΑΙ ΖΗΣΤΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΧΑΛΙ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ

      Διαγραφή
    3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  2. Φαίνεται ότι διαβάζει πολύ Νίτσε και ολίγον τι Σίλλερ η Ελβετίδα. Αντιγράφει ουσιαστικά ένα κείμενο του Νίτσε που χορονολογείται από το 1872!! O Φρειδερίκος Νίτσε λοιπόν στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Η Γέννηση της Τραγωδίας" μνημονεύει το ελληνικό έθνος γράφοντας τα εξής: «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας
    από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

    ΑπάντησηΔιαγραφή